Gaten naar de toekomst – over Roemers Drieling

juni 20th, 2015 § 0 comments § permalink

'Astrid Roemer', portret door Marlene Dumas. Onderdeel van de expositie 'Roemers Drieling'.

‘Astrid Roemer’, portret door Marlene Dumas. Onderdeel van de expositie ‘Roemers Drieling’.

Voor het eerst in jaren liet Astrid Roemer zich onlangs weer zien in Nederland. In Het Compagnietheater organiseerde Cindy Kerseborn een avond rond haar werk. Kerseborn organiseerde ook een expositie rond Roemers drieling die tot eind augustus te zien is in het Centrum voor Beeldende Kunst in Amsterdam-Oost. In december volgt bovendien nog een documentaire van haar hand. In dat licht hieronder een tekst die ik in 2009 schreef over Roemers drieling en destijds werd gepubliceerd in Oso – tijdschrift voor Surinamistiek en het Caraïbisch gebied.

Gaten naar de toekomst

‘Mimicry is gevaarlijk’ sprak Nobelprijswinnaar Derek Walcott van Sint Lucia tijdens zijn bezoek aan Amsterdam in mei 2008. Het is een belediging omdat het de voormalige koloniale verhouding andermaal impliciet bevestigt en ontkent derhalve de veelzijdige eigenheid van een cultuur, die enerzijds geworteld is in een gedeelde historie met de voormalige overheerser en anderzijds in een veelzijdige multiculturele actualiteit. Walcott meent daarom dat de Caraïbische literatuur zich niet moet modelleren naar het westerse literaire discours, maar een eigen weg moet zoeken. In zijn essay getiteld The Muse of History uit 1974 zet hij in dit licht uiteen op welke wijze de grote dichters van het Caraïbisch gebied zich de geschiedenis pogen toe te eigenen en om te zetten in hun eigen, nieuwe taal die recht doet aan hun complexe gedifferentieerde wereld. De geschiedenis wordt op- en meegenomen in een ontwerp van een eigen intellectuele, artistieke en politieke oriëntatie (en taal) die zich wil nestelen in de locale actualiteit. Het staat radicaal in een heden en poogt dit heden in haar eigenheid te verwoorden. De Surinaamse schrijfster Astrid Roemer lijkt zich in haar werk eveneens met het probleem van de herschrijving en toe-eigening van de geschiedenis bezig te houden. Haar taalgebruik is opvallend en lijkt er, net als bij Walcott, op te zijn gericht bekende verhalen te ontwrichten en compliceren. » Read the rest of this entry «

Liefde is de baas, want een leger van geliefden kan niet falen

maart 4th, 2015 § 0 comments § permalink

Dit is een in het licht van de huidige Maagdenhuisbezetting uitgebreide en bewerkte versie van een essay dat in eerste instantie als lezing werd voorgedragen in april 2013 in Perdu.

Lobi da basi
Typhoon

because an army of lovers cannot fail
Juliana Spahr

I Judith Butler. Ruimte: Maagdenhuis

Laat me in mijn poging de logica van het bezetten te doordenken, beginnen met het benoemen van een evidentie die tegelijkertijd politiek en seksueel is. Het lichaam gaat vooraf aan de gemeenschap. De waarde van een demonstratie, of een bezetting, is precies daarin gelegen dat het een samenkomen van lichamen is. Politiek is het moment van herkenning van elkaars lichamen in die samenkomst in de publieke ruimte. Dat samenkomen vindt altijd plaats in een ruimte, aldus Judith Butler in een lezing van 7 september 2011 onder de titel ‘Bodies in Alliance and the politics of the Street’, maar die ruimte is voorafgaand aan dat samenkomen nog niet zomaar een gegeven. Dat is: het is in de ruimte tussen de zich aantreffende en zich in elkaar herkennende lichamen dat het politieke en de gemeenschap vorm krijgen, maar het is ook andersom. In de demonstratie en bezetting, in een dergelijk samenkomen van lichamen wordt de ruimte zelf gecreëerd, (opnieuw) vormgegeven, gedefinieerd en publiek gemaakt. In de woorden van Butler: “[…] collective actions collect the space itself, gather the pavement, and animate and organize the architecture.” Een bezetting is een opnieuw definiëren en vormgeven van een ruimte die eerder afgesloten en geprivatiseerd was als publiek toegankelijk. » Read the rest of this entry «

Literatuur en de alledaagse politieke werkelijkheid

september 8th, 2014 § 0 comments § permalink

In de uitleiding bij Een middag in Bruay, een bundeling essayistische reisverslagen van Cees Nooteboom uit 1963, zet de journalist W. L. Brugsma uiteen wat de waarde is van de columnist Cees Nooteboom. ‘Mijn vriend Nooteboom ontleent aan zijn schrijverschap de overtuiging dat politiek een produkt is van hetgeen er beneden in het overzichtelijke rijk van het alledaagse leven, slapen, doen en nalaten, gebeurt.’ De columns van Nooteboom lijken in weinig op de enorme stroom meningen die hele volksstammen columnisten tegenwoordig dagelijks over ons uitstorten. Ze vertonen meer gelijkenis met de cursiefjes van Simon Carmiggelt dan met de wekelijkse reflecties op de politiek van Bas Heijne. Het zijn nauwkeurig geschreven verslagen van het alledaagse leven in de grote steden van Europa en daarbuiten, verslagen van persoonlijke ontmoetingen en politieke veldslagen waarin maatschappelijke observaties en stilistische kracht samengaan, zonder in ideologische valkuilen te belanden. Dat betekent niet dat er in het schrijven van Nooteboom niets op het spel staat. Brugsma vergelijkt de positie van Nooteboom met die van de satiricus en geeft aan dat ‘wie satire een te gemakkelijk wapen vindt, vergeet dat het een geweer is dat bij onomzichtig gebruik heel gemakkelijk in het gezicht van de schutter afgaat. Dat is het beroepsrisico van de columnist, de woordvoerder der sprakelozen.’ » Read the rest of this entry «

Twee herinneringen, een droom, een zoektocht en een flarf

juni 22nd, 2014 § 0 comments § permalink

waar het om gaat zijn ingewikkelde
afgeleide processen

met behulp waarvan de essentie
van de ziekte kan worden geformuleerd

Skidan – Scholia

1

Twee politioneel betaste Tsjetsjenen
op het plein vallen op door hun politioneel
betast-zijn. Het is koud en wit in Moskou

als ik vanuit mijn kamer in het Rossija Hotel
het plein met het graf en de Disneykerk bekijk.
Over twee jaar zullen ze bij het slopen

van het Rossija Hotel meer kabels uit de grond
en muren en ramen en plafonds trekken dan nodig
om de hele KGB en iedereen die ooit

in deze bedden sliep mee op te hangen – dat zijn
er precies zo veel als in mijn overschatte vol gewaande
land – maar dat zal niet gebeuren. » Read the rest of this entry «

The Postpoet

augustus 29th, 2013 § 0 comments § permalink

Onlangs lanceerde ik samen met Emile den Tex ons project ‘The Postpoet’ tijdens de hackersconferentie OHM 2013.  Ik schreef er een korte ‘postpoëticale esthetica’ bij, die nu hier is terug te lezen. Voor de cyberpoëtische nerds onder ons.

Gemeenschap II

augustus 22nd, 2013 § 0 comments § permalink

1 Dennis schrijft over gemeenschap. Maarten

schrijft over gemeenschap. Ook Frank schrijft

over gemeenschap. Volgens Juliana moet je

bijvoorbeeld neuken en dan heb je

 

2 De schijn van democratie kent geen grenzen.

Zelf heb ik vorig jaar gestemd – ik heb geen spijt.

Ik ga mijn excuses niet aanbieden. Ik leef in schijn

die ongelukkig stemt maar verontschuldig mij niet voor

» Read the rest of this entry «

Visit Us On TwitterCheck Our Feed