Gewoon

oktober 3rd, 2011 § 1 comment

“Niet meer ‘Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht’, maar gewoon strenger zijn als het gaat om het binnenlaten van mensen.” Zo luidt de typering van Geert Wilders van het beleid van het huidige kabinet. Drie woorden vallen gelijk op: ‘Sinterklaasje’, ‘knecht’ en ‘gewoon’. In dat laatste echoot het woord na dat de reflectie op de Algemene Beschouwingen van 2011 in de media, immer bereid tot depolitisatie, zou gaan beheersen: ‘normaal’. ‘Normaal’ in dit geval als in de zin ‘Doe ’s normaal, man’, de woorden die Wilders tegen premier Rutte uitsprak toen die een PVV-kamerlid verweet de zinsnede ‘islamitische aap’ (doelend op de Turkse premier Erdogan) in de mond te hebben genomen tijdens een debat over Turkije.

De kolonisatie van de woorden ‘normaal’ en ‘gewoon’ zijn kenmerkend voor de wijze waarop Wilders het politieke debat in Nederland probeert te domineren. Ik spreek van ‘kolonisatie’, omdat ik meen dat Wilders constant bezig is met een woordenstrijd. Een oorlog die draait om het bepalen van de connotaties die zorgvuldig gekozen woorden met zich meebrengen, iets dat ik beschouw als de talige kolonisatiedrift van Wilders. Woordje-pik. De notie van ‘normaliteit’ staat in die strijd bovenaan de agenda en vormt daarvan zelfs het einddoel. De voor een parlementair politicus wellicht begrijpelijke, hoewel geenszins noodzakelijke, wens om zoveel mogelijk macht te verwerven en daarmee vervolgens de ‘norm’ te kunnen bepalen, wordt uitgebreid naar een strijd om het woord zelf. Het ‘normale’ en ‘gewone’ wordt daarom constant geladen met nieuwe beelden en betekenissen. ‘Normaal’ is het om je niet te herkennen in de vreemde gebruiken van andere mensen. ‘Normaal’ is het ook om je daar aan te ergeren en er vanaf te willen.

De notie ‘normaal’ wordt vooral ook negatief geladen. De ‘normale’ Nederlander wordt constant geplaatst tegenover de ‘moslim’, tegenover de ‘multiculturalist’, tegenover de ‘kraker’, tegenover de leden van de ‘linkse kerk’, tegenover (bij Breivik) de ‘cultureel marxist’ en vooral: tegenover de ‘elite’, waarin al deze soorten merkwaardig genoeg moeten samenkomen. ‘Normaal’ is ook, in de veelbesproken situatie in het debat tussen Rutte en Wilders over de ‘islamitische aap’, niet de premier op het moment dat die de uitdrukking ‘islamitische aap’ ter discussie stelt. Normaal zijn, kortom, alleen Wilders en zijn imaginaire vriendjes ‘Henk en Ingrid’.

‘Gewoon’ is ook zo’n woord. ‘Gewoon’ wordt in de zin “Niet meer ‘Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht’, maar gewoon strenger zijn als het gaat om het binnenlaten van mensen.” gebruikt als in ‘naar de gewoonte’. Het gaat hier om een nieuwe gewoonte en wordt daarom tegenover iets geplaatst dat ‘niet meer’ het geval is, terwijl tegelijkertijd wat ‘gewoon’ is vast lijkt te staan en ‘gewoon’ dus altijd al ‘gewoon’ is geweest. Wat gewoon is is veranderd, maar ‘gewoon’ is ook gewoon ‘gewoon’ gebleven. Het beleid van het kabinet op dit gebied wordt zo uitgelegd als een concessie van de wet richting het universele. In die constructie ligt de hele strategie van Wilders besloten.

Tagged , ,

§ One Response to Gewoon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Visit Us On TwitterCheck Our Feed