Het glas moet leeg – Over het gevaar van een taboe op de Godwin

maart 20th, 2014 § 0 comments § permalink

De ‘wet van Godwin’ wordt tegenwoordig opgevat als een heilige morele wet en is als zodanig oneindig machtig. Dat leidt er in Nederland toe dat we nieuwe verschijningsvormen van fascisme niet onder ogen durven te zien. Een gevolg van een nauwe historische analyse die blind is voor hedendaagse uitsluitende politieke tendensen.

Er is veel verwerpelijk aan de politiek van Wilders. Zijn gevaar schuilt echter vooral in het stuitende onvermogen van andere politieke partijen en opiniemakers om zich tegen die politiek te weren.

De taal van politiek Den Haag kent allerlei doodzondes. Boven aan het lijstje doodzondes staat binnen die taal ‘de Godwin’. De wet van Godwin werd eind vorige eeuw moreel geïnterpreteerd en vervolgens heilig verklaard. Hij luidt als volgt: “Naarmate online-discussies langer worden, nadert de waarschijnlijkheid van een vergelijking met de nazi’s of Hitler 1”. Die wet is dus, anders dan de toepassing ervan, op zichzelf niet moreel van aard. Ze is gebaseerd op een constatering – een pseudo-wetenschappelijke uitspraak van een nerdy advocaat, tevens early adopter van de blogosfeer. Dat die wet nu ingezet wordt als het absolute politieke taboe is een van de grootste problemen in de hedendaagse Nederlandse politiek. » Read the rest of this entry «

The Postpoet

augustus 29th, 2013 § 0 comments § permalink

Onlangs lanceerde ik samen met Emile den Tex ons project ‘The Postpoet’ tijdens de hackersconferentie OHM 2013.  Ik schreef er een korte ‘postpoëticale esthetica’ bij, die nu hier is terug te lezen. Voor de cyberpoëtische nerds onder ons.

Gemeenschap

april 29th, 2013 § 0 comments § permalink

I – Juliana Spahr. Ruimte: Hawaii, Amsterdam

The metaphor here of how we
need

and how we reach

and certain of us have rights yet
the rights are kept from certain of
us

by certain of us who are owning
place.

Certain of we have rights and
these rights are written so that
there is a possible keeping, a
keeping away, that denies
gathering.

Het bovenstaande gedicht komt uit de bundel Fuck you, Aloha, I love you uit 2001 van de Amerikaanse dichteres Juliana Spahr. Het is het laatste gedicht in een serie genaamd ‘gathering/ palolo stream’. Daarin beschrijft ze hoe in Hawaii, waar ze destijds woonde, de oorspronkelijke bewoners vechten tegen het innemen van publieke ruimte door er vaak doelloze, particuliere objecten in te plaatsen: in dit geval een niet in gebruik zijnde parkeergarage met een groot hek er omheen. Er loopt niet eens een weg naartoe. Het is een lege, nodeloze ruimte, die louter omwille van het particuliere bezit onttrokken wordt aan de gemeenschap.

Het onttrekken van gemeenschappelijke ruimte, van openbare ontmoetingsplekken, het wegnemen van de plek waar het sociale vormgegeven kan worden is een constant proces, op Hawaii, maar ook hier in Amsterdam. Dat gebeurt zowel op structurele, methodische wijze, in het geval van gentrification zoals vanavond* veelvuldig besproken werd, als op incidentele wijze. » Read the rest of this entry «

Gek

april 6th, 2013 § 0 comments § permalink

“Wij kweken op grote schaal psychiatrische patiënten, oftewel menselijke afvalproducten, met wie wij ons geen raad weten. Dat mag je natuurlijk niet zeggen, want dat is cynisch. Wat echter wel mag, is de bestaande situatie stilzwijgend laten voortduren.” – Arnon Grunberg, ‘Voetnoot’ in de Volkskrant, 25 maart 2013.

Vandaag is het precies 2 jaar geleden dat Kambiz Roustayi, een Iraanse vluchteling, zichzelf op de Dam in brand stak. Cynisch genoeg is dat dezelfde dag waarop de onuitzetbaren in de Vluchtkerk hun tijdelijke onderkomen zullen moeten verlaten. Op hun site staat een grote ticker ons in fel rood toe te schreeuwen dat ons vreemdelingenbeleid sindsdien, onder de bezielende leiding van VVD en PvdA, enkel verslechterd is.

Destijds werd de daad van Roustayi weggeschreven als de daad van een ‘gek’ en daarmee tegelijkertijd in het psychiatrische domein getrokken en uit het politieke discours geweerd. Inmiddels lijkt men zijn lot volledig te zijn vergeten. Naar aanleiding van de tragische daad van Roustayi en de even onthullende als verontrustende reacties daarop in de politiek, en gedeeltelijk ook de pers, schreef ik destijds samen met Merijn Oudenampsen een artikel over Roustayi’s handelingen dat aanvankelijk verscheen op de website Joop. Ik publiceer het hieronder opnieuw, omdat de problematiek nu in velerlei opzicht prangender en actueler is dan ooit.

DE STEM VAN KAMBIZ ROUSTAYI
Over het offer als politieke daad

 Door Merijn Oudenampsen en Matthijs Ponte

Het is pijnlijk dat een politiek vluchteling die elf jaar in de procedure heeft gezeten, uiteindelijk voor het Monument op de Dam, symbool voor de vrijheid die hem onthouden wordt, zich in lichterlaaie zet.

Kambiz Roustayi had elke hoop op honorering van zijn asielverzoek verloren. Afgelopen woensdag, zes april 2011, stak hij zichzelf in brand voor het Monument op de Dam; een dag later overleed hij aan zijn verwondingen. Wat in de Nederlandse publieke opinie stelselmatig wordt beschreven als een wanhoopsdaad van een suïcidale man, is veel meer dan dat. Kambiz Roustayi trad in de voetsporen van de Tunesiër Mohamed Bouazizi die in december de opstand in de Arabische wereld initieerde met zijn dramatische zelfverbranding. Velen volgden zijn tragische voorbeeld in de weken die erop volgden, zo ook Roustayi, op het ‘vrijheidsplein’ van Nederland. De zelfverbranding van Kambiz Roustayi moet daarmee allereerst gezien worden als een politieke daad, geadresseerd aan ons, het Nederlands publiek. » Read the rest of this entry «

Visit Us On TwitterCheck Our Feed